Lecco!

Þetta blogg er tileinkað Unni minni. Hún á afmæli í dag. ♥

Lífið gengur sinn vanagang. Alltaf nóg að gera og loksins er mér farið að finnast ég eiga heima hérna. Ég er farin að þekkja allt mjög vel og svona. Ítalskan gengur áfram hratt, mjög hratt og verður betri og betri með hverjum deginum. Ég tala ítölsku við alla, alla daga nema þá sem kunna ekki ítölsku.

Ég hef samt ekkert verið að uppgötva eitthvað stórmerkilegt seinustu daga þannig ég hef nú ekki frá miklu að segja, en ég skrifa þetta bara fyrir ykkur!

Ég var nú veik í heila viku í byrjun nóvember. Ég fór samt í skólann eftir fimm daga veikindi þar sem ég var alveg komin með nóg. Ég gerði lítið annað þessa daga en að horfa á Friends og borða, og kannski fitna því nú er ég sko búin að bæta á mig sex til átta kílóum síðan ég kom. Fimmta daginn í veikindum fékk ég alveg óvæntan pakka frá yndislegu frændfólki á Íslandi. Ég var svo ánægð og er alveg óendanlega þakklát. Það er yndislegt að fá pakka frá Íslandi. Það fylgdi með íslenskt nammi og ég held að það hafi verið það sem læknaði mig.

Um daginn fór ég út að borða með Marine. Við fórum á þennan fína veitingastað og pöntuðum okkur að sjálfsögðu pizzu. Áður en við gerðum það þá spurðum við sérstaklega hvort veitingastaðurinn tæki ekki við kreditkortum því við vorum ekki með neina lausa peninga á okkur, til að vera alveg vissar og þjónninn sagði okkur að þau tækju við kreditkortum. Þegar við vorum svo búnar að borða og ætluðum að fara að borga þá virkaði posinn ekki. Þjónarnir sögðu að við gætum farið í hraðbanka rétt hjá og tekið út pening og komið aftur. Við spurðum tvisvar sinnum hvar hraðbankinn væri og fengum bara alls ekki nógu gott svar. Svo fórum við út af veitingastaðnum til þess að leita að hraðbanka en í staðinn slepptum við því og fórum bara heim. Alla leiðina heim reyndum við samt að réttlæta það að við hefðum ekki þurft að borga til þess að fá ekki samviskubit. Eins og til dæmis með því að hugsa að þjónustan var ekki nógu góð og að við vorum búnar að labba þarna um allt í kring áður en við fórum á veitingastaðinn en sáum aldrei hraðbanka.

Ekta ítölsk pizza

Ég og AFS vinir mínir uppgötvuðum um daginn besta kaffihús (sem er ekki dýrt) Milano. Það heitir Arnold Coffee og á að vera amerískt. Ég og Marine erum samt búin að pæla mikið í því afhverju þetta heiti ekki Arnold's Coffee þar sem það meikar miklu meiri sens en við höfum enn ekki komist að niðurstöðu. Ég er samt enn ekki búin að læra að drekka kaffi en það var aldrei markmið hjá mér. Markmiðið var að læra að drekka te sem tókst! Þannig fyrir ítölskunámskeið förum við krakkarnir alltaf á Arnold Coffee og þau fá sér kaffi og ég fæ mér heitt súkkulaði.

Pauline og ég framan við Duomo.

Arnold Coffee!

Það er mjög oft verkfall í skólanum, mér til sérstakrar ánægju því yfirleitt geri ég ekki neitt í skólanum. Þetta er ekki eins og verkfallið á Íslandi um árið þegar skólarnir voru lokaðir í þrjá mánuði eða hvað það nú var. Það er alltaf einn og einn dagur sem ég þarf ekki að fara í skólann út af verkfalli. Miðvikudaginn síðasta var verkfall. Ég ákvað að vera rosa dugleg og fara út að hlaupa. Ég hef ekki æft þolið mitt mjög lengi og ég hélt að ég dræpist eftir tíu mínútna hlaup. En það var mjög gaman að geta farið út að hlaupa, án þess að þurfa að klæða sig í úlpu og snjóbuxur, í þessu fína haustveðri.

Síðustu helgi fór ég svo með nokkrum skiptinemavinum mínum til Lecco að hitta aðra skiptinemavini. Lecco er mjög fallegur, lítill og krúttlegur staður. Hann er reyndar mun nær fjöllunum og þess vegna er dálítið mikið kaldara í Lecco en í Milano. Við gerðum samt voða lítið í Lecco annað en að fá okkur McDonalds og labba um bæinn og spjalla. Þessa helgi hitti ég tvær stelpur sem voru skiptinemar hérna í fyrra og voru í heimsókn. Það var alveg mjög skemmtilegt að tala við þær. 

Á lestarstöðinni í Milano að bíða eftir lesti til Lecco.

Rosalie og Tuuli náðu símanum af mér og fóru að taka sjálfsmyndir.

 Ég og Marine erum alltaf jafn duglegar að eyða peningum. Við erum samt að reyna að halda aftur af okkur. Það er bara svo ótrúlega erfitt að búa í Milano án þess að versla mikið.

Við stóðum okkur samt vel í þessari verslunarferð. Við keyptum engin föt nema Marine keypti sér trefil.

Við erum samt dálítið slæmar þegar kemur að McDonalds. 

Svo var fósturmamma mín svo yndisleg að kaupa jóladagatal handa mér. Það fyndnasta var að þetta jóladagatal er nákvæmlega eins og ég hef keypt mér á Íslandi. Svo voru íslenskar innihaldslýsingar aftan á sem var mjög gaman.

Það er alltaf svo gaman að labba í ítölskutíma. Ekkert leiðinlegt að þurfa að labba í gegn um miðbæinn.

Á þriðjudaginn síðasta var lítill fundur sem var bara fyrir okkur krakkana í Milano, við erum níu. Þar töluðum við saman og gerðum ýmislegt skemmtilegt. Það var mjög gaman sérstaklega vegna þess að við sem erum hérna í Milano erum mjög góðir vinir og erum alltaf að gera eitthvað saman.

Krakkarnir skrifuðu það sem þau héldu um Ísland
og ég þurfti að útskýra hvað væri satt og hvað væri ekki satt.

 Í gær fór ég ekki í skólann heldur fórum við bekkurinn í leikhús klukkan 10.00 til 12.00 um morguninn. Ég var, enn og aftur, mjög fegin að þurfa ekki að fara í skólann. Ég komst hins vegar að því að skólinn var mikið skárri. Það var einn leikari í þessu leikriti og bara ein klukkutíma löng sena. Hún var að leika kennara sem var að kenna um seinni heimstyrjöldina. Þessi kennslustund átti að eiga sér stað fyrir mörgum árum og þess vegna talaði hún mjög gamla ítölsku og ég skildi bara alls ekkert. Ég var allan tíman að berjast við það að halda mér vakandi. Svo voru umræður á eftir sem ég skildi ekkert betur í. Það er svo skrítið að ég hef aldrei átt í vandræðum með að halda mér vakandi en þegar einhver talar endalaust á ítölsku í klukkutíma og ég skil ekki neitt þá get ég ómögulega haldið augunum mínum opnum, ég bara get það alls ekki! Þess vegna kemur það oft fyrir í tíma að ég sofna.

Eleonora og ég í leikhúsinu.

Í lokin ætla ég að sýna ykkur mynd af stundinni þar sem ég uppgötvaði að ég væri alveg örugglega á Ítalíu. 

Þið hafið kannski heyrt af því, en umferðin hérna gengur mjög frjálslega fyrir sig.

En ég er mjög ánægð með það hvað margir lesa bloggið mitt, og enn ánægðari hvað þið eruð dugleg að kommenta. Endilega haldið áfram að vera svona dugleg það er svo gaman fyrir mig! 

Góðar stundir!

Ecco novembre!

Ciao a tutti!!

Í dag fór ég ekki í skólann því ég er með smá hita, hálsbólgu, kvef og stærstu frunsu sem ég hef á ævinni fengið. Það er reyndar alveg ömurlegt að vera lasin í dag því það er svo gott veður. Þettaer svona veður eins og er á bestu sumardögunum á Íslandi. Í staðinn sit ég bara hérna fyrir framan tölvuna með galopinn gluggann og útsýni yfir garðinn. Sem er svo sem ágætt.

Á laugardeginum þarsíðasta hélt vinkona mín, Marine, uppá afmælið sitt. Eftir skóla þann dag fór ég niður í miðbæ Milano.

Ég og Marine versluðum aðeins í H&M og ég fann loksins skóna sem mig langaði í. Núna er ég reyndar með plástra á báðum hælunum út af hælsæri. Ég er búin að þrjóskast til þess að labba í þessum skóm en það var mjög vont til að byrja með. Ég er samt nokkuð viss um að þeir séu að skána.

Eftir það fórum við að hitta nokkra aðra skiptinema sem voru í bænum. Svo fórum við, 15 krakkar, heim til Marine og borðuðum þar kvöldmat og spjölluðum saman.

Allir heima hjá Marine!

Um kvöldið fór ég svo með Marine, fóstursystur hennar og vini hennar á ítalskt diskó! Þetta kvöld gisti ég heima hjá Marine. Við skemmtum okkur mjög vel, og fallega auðvitað eins og alltaf.

Jessica og Marine

Alice, Marine og ég á Lime Light

Daginn eftir fór ég í leikhús með fjölskyldunni. Leikhúsið heitir Piccolo Teatro. Nú er ég búin að fara tvisvar í leikhús hérna á Ítalíu og það hefur verið í bæði skiptin eitthvað allt öðruvísi en ég hef séð. Fyrst fór ég í Scala og sá óperuleikrit. Í Piccolo Teatro var rússneskur leikarahópur með trúðaleiksýningu. Það var ekkert talað í leikritinu heldur var þetta meira eins og látbragðsleikur. Það byrjaði reyndar á því að það var lítill trúður sem ætlaði að fyrirfara sér. Það var frekar óhugnalegt og ég vissi ekki hverskonar leiksýningu ég væri eiginlega að fara að sjá. En eftir allt var þetta mjög fyndin og skemmtileg sýning.

Þetta eru trúðarnir. Þeir hentu fullt af rusli yfir áhorfendur og sprautuðu vatni á þá.

Í lokin hentu trúðarnir risablöðrum yfir salinn og einhverju drasli sem líktist kóngulóavef.

Sofia og ég eftir leiksýninguna.

Á fimmtudeginum síðasta var hinn merkilegi 1. nóvember. Þá fengu allir frí í skólanum. Ég hef ekki hugmynd um afhverju það var frí þennan dag en ég held að það tengist eitthvað Halloween. Svo fengu allir skólar líka frí á föstudeginum og laugardeginum nema auðvitað minn skóli.

En þennan fimmtudag vaknaði ég klukkan átta og fór með fjölskyldunni í borg hérna nálægt sem heitir Mantova. Við vorum mjög heppin að fá gott veður og plús það var Mantova rosa falleg borg. Við fórum og skoðuðum gamla höll sem heitir Palazzo Ducale, eins og er svo vinsælt að gera hér á Ítalíu. En málið er að fyrir mörgum árum síðan, þegar Ítalía var ekki sameinuð í eitt land, voru svo margir kóngar á Ítalíu. Það var kóngur einn kóngur yfir einu litlu svæði í kringum eina borg og þess vegna voru alveg fullt af kóngum bara hérna í Lombardiu. Í þessari höll, eins og öllum hinum, voru söfn. Alveg heill hellingur af svo svakalegum málverkum að ég bara trúði varla mínum eigin augum. Það voru svona 20 herbergi og öll máluð með myndum af fólki eða einhverju öðru og skorið út í loftinu. Mér finnst bara ótrúlegt að þetta sé hægt.

Á leiðinni til Mantova. Þetta var enn fallegra í alvörunni, eins og yfirleitt.

Áin Pó

Mikið af fallegum byggingum í Mantova, eins og á allri Ítalíu.

Eitt herbergið í Palazzo Ducale.

Eftir að hafa skoðað allt í höllinni röltum við aðeins um bæinn og enduðum á kósý veitingastað. Við fengum okkur þriggja rétta máltíð og ég hélt að ég myndi aldrei getað gengið framar eftir allan þennan mat.

Eftir forrétt, sem var pasta, fékk ég í fyrsta skipti í tvo mánuði fisk!

Eftirrétturinn var svo þessi svakalega súkkulaðikaka.

Þegar við gátum staðið upp úr sætunum okkar löbbuðum við að annarri höll, Palazzo Te, sem á að hafa verið sumarbústaður kóngsins. Nokkuð myndarlegur sumarbústaður verð ég að segja. Þessar hallir hérna eru alveg svakalegar verð ég að segja. Palazzo Ducale er 34.000 fermetrar. Palazzo Te var samt aðeins minni en mikið fallegri fannst mér.

Ég og Sofia fyrir utan Palazzo Te, sumarbústaðinn. 

Palazzo Te

Þetta var alveg yndislegur dagur!

Á laugardeginum síðasta átti Nicole, skiptinemi frá Bólivíu, afmæli. Við fórum tvær saman í moll og skoðuðum þar í búðir en keyptum ekkert, enda er ég að reyna að spara aðeins þar sem það er mjög auðvelt að missa sig í búðum hérna í Milano.

Í gær fór ég með fjölskyldunni í ítalskt jólahús sem selur jólaskraut og allt sem tengist jólunum. Komst alveg í smá jólaskap við það. Það entist nú samt ekki lengi þegar ég kom svo út úr jólahúsinu og sá engan snjó.

Þetta er eitthvað alveg sérítalskt jólaskraut. Margir á Ítalíu búa til líkan af öllu Jesúdæminu.

Fjölskyldan mín hefur ákveðið að sleppa því að fara dagsferð til Rómar 27. desember en í staðin ætlum við að fara til Rómar, vera í þrjá daga í byrjun janúar og gista á hóteli!

Svo þarf ég að fara að ákveða mig hvað ég ætla að gera fyrir skiptinemavikuna. Skiptinemavikan er í mars minnir mig. Þá veljum við einn stað á Ítalíu þar sem við munum búa hjá annarri fjölskyldu í eina viku. Þar sem ég er á norður Ítalíu langar mig að prufa að vera í suður Ítalíu. Suður Ítalía er víst allt öðruvísi. Ég er búin að vera að hugsa um Sardiníu eða jafnvel Sikiley. Megið endilega koma með einhverjar hugmyndir í komment!

Ég var líka alveg rosalega ánægð með það hvað ég fékk mörg komment á síðasta blogg. Alveg endilega haldið áfram að vera svona dugleg að kvitta, þó þið hafið kvittað oft áður :)

Ciao a tutti!