Að vera útlendingur

Þegar upp er staðið eru það litlu hlutirnir sem sá sem flytur í annað land þarf að venjast. Menningarmunurinn er oft meiri en maður myndi halda þar sem hann felst aðallega í öllum þessum smáu hlutum í daglegu lífi. Sá sem flytur í annað land þarf að þróa með sér ákveðið hugarfar, sem er ekki alltaf auðvelt. Þó að Ítalía sé nú í Evrópu eins og Íslandið góða, þá felst oft mikill menningarmunur í litlum hlutum.

Eins og gengur og gerist þá fá Ítalir kvef, alveg eins og við Íslendingar. Nema hvað, aldrei kemst ég í gegn um daginn minn án þess að heyra einhvern snýta sér svo hressilega að mig hryllir við því. Ítalir snýta sér daginn út og daginn inn. Hvar sem ég er og hvert sem ég fer! Himinn og jörð ferst ef einhver hefur ekki snýtibréf með sér í för hvert sem sá sami fer. Þá er lýst yfir neyðarástandi: „ER EINHVER MEÐ SNÝTIBRÉF?!“. Ég sit kannski í skólanum að læra í rólegheitunum þegar ég hrekk upp við þessi voðalegu hljóð. En íþróttatímarnir. Auðvitað lætur enginn sjá sig spila körfubolta án þess að vera með svo sem eitt snýtibréf í vasanum. En það sem fer nú alveg með mig er þegar við sitjum við matarborðið. Þá er ekkert eðlilegra en að snýta sér dálítið hressilega. Svo er snýtibréfinu og öllu sem því fylgir bara stungið í vasann og haldið áfram að borða með bestu lyst. En athuga skal að það þykir afar ósmekklegt að sjúga upp í nefið. „Hættu að sjúga upp í nefið og snýttu þér stelpa!“ er eitthvað sem heyrist sennilega frá ófáum ítölskum mömmum.
Ítalir eru enn að nota svokallaða þérun á fullu. Ef þú talar við ókunnuga manneskju, gamalt fólk, kennara eða háttvirt fólk þá þarftu að ávarpa það í þriðju persónu auk þess að tala í formlegu máli, sem er í eitthvað svipuðu sniði og Alþingislögin eru skrifuð. Þegar maður er nýbyrjaður að skilja þá gengur það og gerist að maður fer að þýða allt úr ítölsku og yfir á sitt eigið tungumál þegar talað er. Þess vegna hljómaði alltaf í hausnum mínum í skólanum „Kennari, hafið þér búið til prófið sem okkur er ætlað að taka á mánudaginn?“ eða í matvöruverslun „Má bjóða yður poka?“. Svo er náttúrulega alveg stranglega bannað að segja „hæ“ eða „bæ“ við ókunnuga manneskju, gamalt fólk, kennara eða háttvirt fólk. Það var mjög erfitt í byrjun skólans þegar ég kunni litla sem enga ítölsku. Kennarinn má segja „hæ“ og „bæ“ við nemendur sína og má tala við þá án þess að nota þérun en nemendurnir þurfa alltaf að segja „góðan dag kennari“ og „verið þér sælir kennari“.

En hvernig er hægt að skilja þetta þegar maður er Íslendingur? Hvernig getur það þótt meiri kurteisi að snýta sér og geyma allt í vasanum? Það er kannski eitthvað sem maður á aldrei eftir að skilja ef maður hefur ekki alist upp við það. En hugarfarið sem maður þarf að tileinka sér í þessum efnum er að fyrir þeim er jafn eðlilegt að snýta sér eins og fyrir okkur Íslendinga að sjúga upp í nefið - og öfugt: fyrir þeim er jafn ógeðslegt að sjúga upp í nefið á almannafæri eins og fyrir okkur að snýta sér á almannafæri.
Með þérunina verður maður að hugsa sér að það að tala við kennara óformlega á Ítalíu er jafn asnalegt og ef einhverjum dytti í hug að nota þérun á kennara á Íslandi. Að segja „hæ“ við kennara er eins og að segja „hæ sæti“ eða „hæ sæta“ við kennara á Íslandi.
En svo ég fái nú aðeins að segja mína skoðun þá fer það ótrúlega í taugarnar á mér að fyrir fullorðnu fólki hér á Ítalíu er borin svo miklu meiri virðing heldur en fyrir ungu fólki. Þar sem ég er nú frekar réttindasinnuð í þessum málum þá getur þetta oft farið í taugarnar á mér. En ef talað er við mig í þérun, eins og út í búð eða á veitingastað, sem gerist annað slagið, þá geri ég það líka með glöðu geði og geng svo ánægð út!

En kæru lesendur. Nú fer að líða að því að ég sé búin að vera hér á Ítalíu í hálft ár, sem þýðir að það eru fjórir mánuðir eftir: þrír mánuðir eftir af skóla og svo mánaðar sumarfrí. Það er 1. mars á morgun sem ég trúi bara alls ekki. Svo er vorið er næstum alveg komið! Mikið er ég glöð. Það er farið að hlýna verulega og spáð 14 stiga hita og sól á mánudaginn næsta. Ég hef beðið lengi eftir þessu. Veturinn er búinn að vera kaldur og erfiður fyrir svona mikla kuldaskræfu eins og mig. Ég lýg því ekki að það kom fyrir þó nokkuð oft í viku þegar ég kom heim úr skólanum að ég klessti mig upp við ofninn í herberginu mínu í ullarsokkum og þykkri peysu. Oft fór ég líka svo mikið klædd undir sæng að reyna að hlýja mér. Minn aðal dvalarstaður í vetur var samt svo nálægt kamínunni að ég var heppin að það myndi ekki kvikna í mér.
Um daginn skellti ég mér í dagsferð í svissnesku Alpana með vinkonu minni frá Bólivíu. Það var virkilega gaman og væri sko ekki leiðinlegt að fara þangað aftur.

Svo er ég búin að kaupa mér miða á tónleika með FUN. Tónleikarnir verða 11. júní og eru útitónleikar. Það verður mjög gaman held ég þar sem það verður alveg hlýtt á kvöldin í júní.
Í gær afrekaði ég það að klára annað olíumálverkið mitt!

Annars einkennist líf mitt þessa dagana bara af kaffihúsaferðum, verslunarferðum, skóla, borða góðan mat, sofa og svo auðvitað mikilli gleði eins og alltaf! En undanfarna daga af kvefi og hálsbólgu sem er þó ekki jafn gleðilegt. En hafið ekki áhyggjur ég mun ekki taka upp á því að snýta mér í tíma og ótíma.

Smá skilaboð til pabba, Péturs Smára og afa: þó ég sé pínu abbó þá vona ég að þessi Englandsferð heppnist vel hjá ykkur. Látið svo heyra í ykkur á Old Trafford!

Ég yrði glöð að fá nokkrar athugasemdir frá ykkur kæru lesendur.
Ítalía kveður að sinni!

Leiðin er hálfnuð!

Ég man hvað ég var spennt þegar ég var að fara að skrifa fyrsta bloggið mitt. Það var svo gaman að segja frá öllu og allt svo spennandi. Þegar ég kom fyrst í miðbæ Mílanó vissi ég ekki einu sinni hvert ég ætti að horfa, hvernig ég ætti að snúa mér eða hvað ég ætti að vera að hugsa. Ég hafði aldrei séð neitt jafn rosalegt. Ég ætlaði ekki að trúa mínum eigin augum þegar ég fékk að sjá Duomo, La Galleria Vittorio Emanuele og La Scala. Erfiðast af öllu saman var samt að trúa að þetta allt saman væri byggt af mannfólkinu. Þetta eru ekki bara byggingar, þetta eru algjör listaverk.
Nú er allt orðið svo venjulegt og hversdagslegt að mér finnst ekkert vera frásögu færandi þannig séð. Það er orðið ótrúlega venjulegt að fara í ítalskan skóla, tala ítölsku allan daginn, fara í miðbæinn og sjá allar þessar rosalegu ítölsku byggingar, fara í H&M, Bershka og Kiko Milano og vera úti án þess að eiga á þeirri hættu að detta á rassinn í hálkunni eða geta ekki andað útaf of miklum vindi.

Það má í raun segja að þegar horft er yfir allan mannfjöldann í miðbænum sé hægt að skipta fólkinu í tvennt. Annars vegar fólk sem stendur og dáist af öllum bænum og er greinilega að njóta þess til hins ítrasta - og hins vegar fólk sem er ekki einu sinni að eyða tímanum sínum í að líta í kring um sig. Það er að segja ferðamenn annars vegar og íbúar borgarinnar hinsvegar.
Þó ég telji mig vera orðin ein af íbúum borgarinnar þar sem ég dáist ekki af öllu í þau mörgu skipti sem ég fer niður í miðbæ, þá er alltaf ákveðinn sjarmur við það að koma þangað og alltaf finnst mér það gaman. Alltaf þegar ég fer í miðbæinn veit ég að ég á svo sannarlega eftir að sakna Mílanó.

Ég get með sanni sagt að ég hafi verið heppin að fá það tækifæri að fara út sem skiptinemi, og enn heppnari að lenda í borg eins og Mílanó. Heppin að fá tækifæri til þess að læra annað tungumál og fá aðra sýn á heiminn. Heppin að eignast marga mjög góða vini frá löndum heimsins sem ég þarf, hvort sem ég vil trúa því eða ekki, á endanum að kveðja - og suma kannski fyrir fullt og allt.
Eftir þessa reynslu er ég vissum að ég mun ekki líta á heiminn sömu augum og áður. Enda er hann mikið minni en margt fólk þorir að trúa og við, íbúar heimsins, ekki svo ólík eftir allt saman.

Ótrúlegt en satt þá er leiðin hálfnuð. Fimm mánuðir eru liðnir og fimm eftir. Tíminn hefur liðið svo hratt undanfarna daga að mér finnst ég ekki gera annað vakna og eftir tíu mínútur er ég farin að sofa aftur.

En ef við komum okkur að hinu ítalska lífi hér þá hef ég bara verið að lifa lífinu eins og prinsessa, fara á kaffihús og út að borða með vinum mínum. Þann 21. janúar var síðasti ítölskutíminn sem ég er að taka utan skóla. Við skiptinemarnir höfum verið að taka ítölskutíma síðan við komum hingað og ákváðum að hafa smá veislu í seinasta ítölskutímanum. Allir komu með eitthvað gott að borða og ég bakaði köku.

Við allir ársskiptinemarnir í Mílanó með Önnu (ítölskukennara), Emily og Rubiu sem voru hér í tvo mánuði.

Ég og Polasky (aka Pauline)

Þann 25. janúar fór ég út að borða með öllum skiptinemunum í Mílanó til þess að kveðja Emily frá Ástralíu. Hún var hér í tveggja mánaða prógrammi og var að fara heim.

Loksins kláraði ég svo málverkið mitt og byrjaði á nýju.

Gamla málverkið klárað!

Byrjuð á nýja málverkinu!

Svo fór ég með skólanum mínum að sjá sýningu sem heitir Body Worlds. Þetta er sem sagt safn sem er, án gríns, að sýna alvöru líkama. Það eru sem sagt lík sem eru tekin og notuð í þessa sýningu. Þar var verið að sýna alvöru vöðva, alvöru lungu, bein og alvöru manneskjur án skinns í allskonar stellingum.

Noemi og ég á leiðinni á Body Worlds

Það var tekin ein helgi þar sem það var bara töluð íslenska! Selma vinkona mín frá Bolzano kom í heimsókn yfir helgi. Við fórum á langþráða David Guetta tónleika sem var svaka stuð.

Selma og ég

David Guetta!

Laugardeginum var bara eytt í að versla svo það var enginn tími til þess að taka myndir. Á sunnudeginum fórum við Selma upp í dómkirkjuna en ég hef aldrei komið þangað áður. Það var ótrúlega fallegt því þar getur maður séð yfir alla borgina. Við vorum heppnar með veður. Það var alveg heiðskýrt svo það sást líka í Alpana.

Útsýnið úr Duomo

Sunnudagurinn var heldur ekkert leiðinlegur. Ég fór með nokkrum vinum mínum á fótboltaleik á San Siro. Þar spiluðu AC Milan á móti Udinese. Það skemmdi ekki fyrir að Balotelli var að spila sinn fyrsta leik með AC Milan, byrjaði inná og skoraði bæði mörkin í leiknum.

Í gær kvöddum við Rubiu frá Malasíu. Hún var líka hér í tveggja mánaða prógrammi og fer á morgun heim til Malasíu. Hennar verður sárt saknað!

Ég, Marine og Pauline að vera eðlilegar.

Ákváðum að fara með Rubiu upp í Duomo því hún hafði aldrei komið þangað.

Ileana, ég, Rubia og Marine!

Fimm mánuðir með þessum!

Ég, Marine, Pauline og Rubia uppi í Duomo.

Í vikunni fékk ég það staðfest að ég fer til Sikileyjar þann 7. - 14. apríl á stað sem heitir Marsala og er víst rosa fallegur staður. Það verður heldur ekki leiðinlegt að ég er að fara þangað með góðri vinkonu minni, Pauline. Við pöntuðum flug í gær og ég get varla beðið!

Þá hef ég ekki frá meiru að segja í bili, nema það að ég ætla að halda áfram að hafa endalaust gaman og vona að þið gerið það líka.
CIAO!