Abbazia di Morimondo

Síðustu tíu dagar hafa liðið eins og tveir dagar. Það er búið að vera nóg að gera og ég er búin að eiga svo skemmtilega daga hérna!

Inn í þessa dagskrá mína, sem ég sagði frá í síðasta bloggi: skóli, skólakór, ítölskunámskeið, myndlistarnámskeið og píanótímar, hafa bæst við söngtímar, yogatímar og fitnesstímar. Ég fór í fyrsta skipti í ræktina í gær. Þar eru alltaf tveir þjálfarar sem búa til æfingarprógram handa öllum sem vilja og hjálpa til við æfingarnar. Það er ekkert smá þæginlegt en þetta er í rauninni bara eins og einkaþjálfun. Ég þurfti bara að segja þjálfurunum hvernig prógram ég vildi og þau redduðu öllu. Það eina sem ég þarf svo að gera er að gera það sem þau segja!

Á miðvikudaginn síðasta eftir ítölskunámskeiðið fór ég með öðrum skiptinema, Pauline frá Noregi, að skoða miðbæinn. Við ætluðum að reyna að versla eitthvað þar en það er sko erfiðara en fólk myndi halda. Ég hélt að ég myndi aldrei þurfa að segja þetta en það eru alltof margar búðir þarna! Allar troðfullar af fólki! Við enduðum því bara á því að fá okkur súkkulaðiís.

Ég og Pauline fyrir utan Prada.

Dómkirkjan, Duomo.

Fashion Week!

Með dómkirkjuna og kvöldsólina í baksýn.

Síðasta laugardag eftir skóla fór ég svo með Marine frá Californiu í betri verslunarferð. Þá keypti ég mér skó, peysu, hálsmen og svo auðvitað súkkulaðiís. Við keyptum okkur líka McDonalds eftir að hafa leitað af ódýrum veitingastað í svona klukkutíma. Í miðborginni er samt mikið af svertingjum sem eru að reyna að selja einhver drasl armbönd. Svo hlaupa þeir á eftir manni og reyna að setja armböndinn á mann og segja að þetta sé gjöf frá Afríku. Eftir á heimta þeir svo 50 cent og það vissum við Marine alveg mjög vel. Við höfðum beðið stelpu sem var að labba þarna fram hjá að taka mynd af okkur Marine saman við dómkirkjuna. Þegar hún var að taka myndina réðst einn svertinginn á okkur og setti þessi armbönd á okkur eiginlega án þess að við tókum eftir því. Svo sagði hann endalaust „this is a gift from Africa, it's a gift from Africa!“ og vildi fá að vera með á myndinni okkar. Þegar það var búið að taka myndina heimtaði hann svo auðvitað þessi 50 cent, sem hann fékk reyndar ekki.

Ég, Marine og svertinginn.

Hið langþráða ugluhálsmen.

Fyrsti McDonalds í þrjú ár! Hann var samt ekki jafn góður og mig minnti.

Sunnudagurinn var alveg yndislegur. Ég fór með fjölskyldunni og vinafólki þeirra í ferðalag í lítinn bæ sem er svona klukkutíma keyrsla frá Milano. Bærinn var mjög krúttlegur. Mikið af gömlum húsum og grónum görðum. Aðal tilgangurinn með ferðinni var samt að skoða risa stórt munkaklaustur, Abbazia di Morimondo. Það var alveg ótrúlega gaman að skoða það. Klaustrið er út í sveit á svo kyrrlátum stað og ég verð að segja að það var svo gott að koma aftur í kyrrðina í sveitinni. Við borðuðum svo á litlum útiveitingastað rétt hjá klaustrinu. Ég fékk mér heitt súkkulaði sem tók mig langan tíma að velja því það voru svona 30 súkkulaðitegundir í boði. 

Abbazia di Morimondo!

Með klaustrið í baksýn.

Klaustrið.

Útsýnið úr klaustrinu.

Í sveitinni, svo gott!

Í gær fór ég eftir ítölskunámskeiðið með öllum skiptinemunum tíu á besta ísstað í bænum. Starfsfólkið á þessum stað er reyndar ótrúlega dónalegt og leiðinlegt að það liggur við að ég sleppi því að fara þangað. En afþví þau selja góðan ís þá neyðist ég til þess að fara. 

Galleria.

Belgía, Noregur og Ísland.

Næsta sunnudag fer ég vonandi í dagsferð með fjölskyldunni að einhverju vatni og út á einhverja eyju hérna í Lombardiu. Það verður örugglega æðislegt því það á að vera mjög gott veður þann dag. Þann 1. ágúst eigum við miða á La Bohéme í fræga óperuleikhúsinu Scala. Fyrir þá sem ekki vita hvaða leikhús það er þá er það leikhúsið þar sem Pavarotti söng oft í. Þann 11. - 14. október fer ég á AFS námskeið með hinum skiptinemunum í Lombardiu sem ég hlakka mjög mikið til. Það er tveggja tíma lestarferðalag frá Milano og að fjöllunum hér í kring þar sem við gistum þessar þrjár nætur. Meira veit ég ekki. Svo í vetur fer ég kannski, bara kannski, til Sviss með fjölskyldunni í skíði! 

Okei, það sem hefur komið mér á óvart. Ég veit ekki hvort ég geti alhæft en svona er þetta í fjölskyldunni minni hér á Ítalíu. 

Ég hélt að Ísland væri svo frábært land að við værum eina þjóðin sem gæti drukkið vatn beint úr krananum, værum með hreint vatn í klósettinu og gætum verið í sturtu allan daginn undir heitu vatni! Það er bara ekki satt, ég get gert þetta allt hérna. Besta vatnið er reyndar úr krananum heima en þetta er ágætis vatn hérna. 

Ég er í skóm allan daginn. Útiskóm, inniskóm og baðskóm. Þau ganga aldrei um á sokkunum eða tásunum heima. Ég var reyndar að fatta að þetta er óvenju þæginlegt. 

Fjölskyldan mín leggur alltaf dúk á borðið áður en við borðum. Ef ég er ein að borða þá set ég lítinn dúk undir diskana mína. 

Ítalir kunna ekki að keyra. Ég veit ekki hversu auðvelt bílprófið þeirra er en ég hefði örugglega náð því villulaust án þess að lesa staf um umferðarreglur.

Ég varð eiginlega fyrir smá vonbrigðum með matinn og þá sérstaklega pizzurnar. Ítalir eru ekkert að setja skinku, pepperoni, hakk, beikon, ananas eða whatever á pizzurnar. Þeir setja salami, kál og eitthvað fáránlegt. Þess vegna verð ég að segja að Dalakofapizzurnar eru betri.

Ítalir borða ekkert svo voðalega mikið. Annað hvort það eða að ég borði mikið.

Hjá ítölum er pasta einn réttur, hrísgrjón einn réttur, grænmeti einn réttur og karteflur einn réttur. Þeir eru ekkert mikið í því að blanda þessu saman.

PABBI! Konurnar sjá ekkert bara um eldhúsið og húsverkin! Hér hjálpast allir að!

Ég gæti örugglega skrifað ýmislegt fleira, merkilegt og ómerkilegt, en ég ætla að láta þetta duga í bili. Þið sem hafið einhverjar áhyggjur af mér þurfið allavega ekki að hafa áhyggjur af því að mér leiðist og svona svo það sé alveg á hreinu þá er ég að hafa það svo ótrúlega gott hérna! Ég vona að þið séuð að hafa það jafn gott og ég!

Ég vil líka endilega fá komment frá ykkur hvort sem ég þekki ykkur mikið eða lítið og þó það sé ekki nema bara að segja hæ. Það er alltaf gaman að vita hverjir og hvað margir lesa! 

Ciao þangað til næst!

Milano, Milano!

Fyrir 11 dögum síðan var ég í flugi á leið til Ítalíu. Nú er ég hér og eftir 292 daga verð ég í flugi á leið til Íslands. En ævintýrið heldur áfram! Það er margt búið að gerast síðan ég bloggaði síðast.

Í fyrsta lagi byrjaði ég í skólanum síðasta miðvikudag. Mér til mikillar gleði fæ ég líka að fara í skólann á laugardögum, þannig að ég fer í skólann alla daga nema sunnudaga. En það góða við skólana hérna er að ég er alltaf búin klukkan 13:10 nema á miðvikudögum, þá er ég búin klukkan 14:10. Þannig að ég á alltaf allan daginn eftir.

Herbergisglugginn minn

Skólinn er mjög fínn, en allt mjög gamaldags. Það er bannað að segja „ciao“ (hæ) við kennarann. Maður verður að segja „buongiorno“ (góðan dag). Við erum alltaf inni í sömu skólastofunni og kennararnir koma til okkar. Þegar kennarinn kemur verðum við að standa upp fyrir honum og megum setjast niður þegar hann segir að við megum setjast niður. Þetta er samt svona frekar jolly hjá flestum kennurunum. Ekki frú enskukennara samt. Í enskutíma erum við komin aftur á 19. öld. Það er bannað að tala í tímum nema fá leyfi frá kennaranum. Hún talar á ensku í tímunum og nemendurnir þurfa að tala ensku við hana. Eins og kannski flestir vita þá eru Ítalir skelfilegir í ensku. Ef einhver er lengi að segja eitthvað orð á ensku eða kann ekki að bera það rétt fram eiga allir að skrifa orðið í litlu orðabókina sem við erum með. Það er líka gaman að segja frá því að hún setti skilyrði um hvernig stílabók við ættum að kaupa til þess að nota sem orðabók. Bókin á að vera A5 með harðri kápu. Heppna ég fékk samt að velja litinn. Jæja, ef einhver segir einhverja setningu vitlaust fær sá sami A4 blað frá frúnni til þess að skrifa setninguna aftur og aftur þangað til blaðið er orðið fullt. Hún talar alveg mjög góða ensku en um daginn spurði hún mig hvort ég ætti orðabók „English - Icelandish“. Það hefði verið mjög freistandi að leiðrétta hana, Icelandic, en ég gerði það nú ekki.

Húsið mitt!

En íþróttirnar... Ég fékk að vita það daginn fyrir fyrsta íþróttatímann að það væru engar sturtur í skólanum. Ég spurði bekkjasystur mína hvort þær færu ekki í sturtu eftir íþróttir og hún sagði NEI. Hún sagði að þær færu bara í sturtu þegar þær kæmu heim. Alveg frábært þar sem ég er í íþróttum tvisvar í viku. Í þriðja tíma á mánudögum og öðrum á fimmtudögum eða eitthvað álíka. Svo fór ég í minn fyrsta íþróttatíma í gær með það í huga að ég yrði illa lyktandi allan skóladaginn. Okei, það sem við gerðum: hlaupa fimm hringi í salnum eins og við værum í keppni við skjaldböku og svo teygjur. Svoleiðis eru íþróttatímarnir hérna. Ég var svona bæði ánægð og ekki. Þá þarf ég ekkert að fara í sturtu en ég hélt að ég gæti fengið einhverja hreyfingu í skólanum, nei ég verð að fá hana annarstaðar.

Hundur systur Mariu

Við erum held ég 17 í bekknum, sex stelpur og 11 strákar. Stelpurnar eru mjög yndislegar og mér finnst ég alveg strax vera komin inn í hópinn, þó ég skilji ekki mikið. Þeim finnst gaman að tala við mig og tala þá við mig á ensku. Þær eru líka mjög duglegar að segja mér hvernig ég segi þetta og hitt á ítölsku. Sumar þeirra eru samt pínu barnalegar finnst mér. Fyrsta daginn minn komu þær til mín og hvísluðu að mér hvort mér finndist einhver strákur í bekknum sætur. Þær sögðu mér svo allt um hver væri skotinn í hverjum. Þeim finnst líka rosalega fyndið að fela skóladótið hjá strákunum. Svo eitt annað, það virðist sem ekkert sé eðlilegra en að taka upp vasaklútinn sinn og snýta sér hressilega í tímunum. Þeim finnst ógeðslegt þegar einhver sígur upp í nefið þannig að ég verð víst að fara að venja mig á vasaklútana.

Mér finnst ég vera búin að læra hellings ítölsku síðan ég kom. Ég er eiginlega frekar hissa á því hvað ég skil mikið, en samt get ég ekki ennþá talað. Ég skil samt ekkert voðalega mikið í tímum eins og náttúrufræði og stærðfræði. En ég skil ekkert frekar í íslenskum stærðfræði og náttúrufræðitímum svo þetta er allt í lagi. Svo er ég í heimspeki og ég vildi óska þess að ég gæti skilið eitthvað þá! Mig langar svo að læra heimspeki. En já, stærðfræðin er eins og geimverumál fyrir mér. Þau gætu alveg eins verið að skrifa á kínversku. 

Non capito!

En síðustu dagar eru búnir að vera mjög góðir. Á föstudaginn fór ég út að borða með familíunni. Við fórum á pizza veitingastað og löbbuðum svo um Milano þar sem þau sýndu mér dómkirkjuna Duomo, styttuna af Leonardo da Vinci og óperu leikhúsið fræga sem ég hafði ekki hugmynd um að væri einu sinni til. Svo í leiðinni sá ég Prada og Chanel! Svo fengum við okkur ís og vá! súkkulaðiísinn er geðveikt góður!!

Í miðbæ Milano!

Á laugardeginum eftir skóla fór ég með bekkjarsystrum mínum í verslunarferð þar sem mig bráðvantaði föt. Íslensk sveitaföt eru ekki kúl í Milano. 

Ele, Noemi, io, Bea, Sara e Giulia!

Um kvöldið fór ég svo með Ele, Noemi og Sara á lítið festival í litlum bæ sem heitir Opera og er hérna rétt hjá. Þar var útidanssýning þar sem Giulia var að dansa. Við fengum okkur pylsu. Hér er sett tómatsósa, majones og eitthvað grænmetisgums á pylsurnar. Það var ágætt. En það var rosalega gaman á þessu festivali.

Ele, ég og Noemi

Markaðir

Noemi, Giulia og Sara að dansa!

Giulia að dansa

 Á sunnudeginum borðaði ég hádegismat úti með fjölskyldu Mariu. Eftir það fór ég með Maria og Alberto í miðbæinn í rosa góðu veðri. Við byrjuðum á því að heimsækja Castello Sforzesco. Fyrir mörgum árum síðan, þegar Ítalía var ekki orðið eitt land, bjó kóngur Milano í kastalanum ásamt fylgdarliði sínu og listamönnum. Leonardo da Vinci var einn af listamönnunum sem bjó þar og vann fyrir kónginn.

Fyrir utan Castello Sforzesco

Þegar kóngurinn bjó í kastalanum var þetta fullt af vatni svo óvinirnir kæmust ekki inn, þarna var líka dýflissan.

Í dag eru mörg söfn inni í kastalanum og ég fékk að skoða nokkur þeirra. Ég skoðaði hljóðfærasafnið og safn með allskonar hlutum frá rómverska tímanum. Svo fékk ég að sjá herbergið þar sem Leonardo da Vinci bjó.

Herbergi Leonardo da Vinci

Gamalt píanó

Síðasta verk Michelangelo

Eftir að hafa skoðað kastalann löbbuðum við í stóran almenningsgarð sem var rosa flottur. Hann heitir Parco Sempione. Það var mjög mikið líf í garðinum. Mikið af tónlistarmönnum og garðurinn var allur fullur af fólki sem lá á teppi í grasinu og talaði saman, spilaði eða las bók. Það var mikið af hjólandi, gangandi og hlaupandi fólki. Mér fannst þetta mjög kósý!

Parco Sempione

Mikið, mikið af fólki!

 Á mánudeginum fór ég svo í skólann og á fyrsta ítölskunámskeiðið mitt eftir skóla. Það verður tvisvar í viku, tveir klukkutímar í einu, fram að jólum. Dagarnir mínir verða fullbókaðir örugglega þangað til að ég kem aftur heim. Það er sem sagt skóli alla daga nema sunnudaga, tveggja tíma ítölskunámskeið á mánudögum og miðvikudögum eftir skóla, ég er að fara að byrja í skólakórnum, á fimmtudaginn byrja ég í píanótímum í Yamaha tónlistarskólanum, í október byrja ég á myndlistarnámskeiði í Milano sem er strax eftir ítölskutíma á miðvikudögum. Einhvernveginn ætlaði ég að koma íþróttum inn í þessa dagskrá mína en ég veit ekki hvort það takist. Þannig að ég er að fara að gera allt hérna!

Mig langaði líka að segja ykkur frá garðinum. Hann er ótrúlega fallegur! Risa stór garður með fullt af allskonar trjátegundum og gönguleið um garðinn. Ég bý sem sagt í litlum skógi sem var einu sinni lengst út í sveit. Í þessum skógi býr amman í risastóru húsi ásamt tveimur bræðrum Mariu. Svo bý ég í tvíbýlishúsi, hinu megin býr systir Mariu og hennar fjölskylda.

Garðurinn fallegi

Svo langaði mig líka að segja, í dag keyrði Alberto mig um sveitirnar hérna í kring. Það er svo ólýsanlega fallegt!

Fallegt hérna í kring!

 Mig langar að setja ALLAR myndirnar hérna inn á síðuna en ég nenni því eiginlega ekki því það er mjög mikið vesen. Þannig að endilega skoðið myndirnar á Facebook, þær eru allar þar!

En nú er ég farin að sofa! Buona notte!

Ciao Italia!

Þá er ég búin að vera hér á Ítalíu í fimm daga!

Morguninn 7. september á Keflavíkurflugvelli

Eftir að hafa sofið í fjóra tíma, vaknað klukkan hálf fjögur um nóttina til að fara út á Keflavíkurflugvöl, flogið til Berlínar, beðið þar í sjö klukkutíma með hinum 11 skiptinemunum, flogið til Rómar og lent rétt eftir miðnætti á staðartíma komst ég loks til Ítalíu!

Til að byrja með fórum við á komunámskeið ásamt öllum skiptinemunum sem ætla að vera á Ítalíu næstu tíu mánuðina. Í heildina eru um 470 skiptinemar á Ítalíu sem koma frá ýmsum löndum. Námskeiðið snerist um það að undirbúa okkur fyrir dvölina. Þar voru sjálfboðaliðar, fyrrverandi skiptinemar, sem sögðu okkur ýmislegt sem mun líklega nýtast okkur. Það var mjög gaman á þessu námskeiði þó ég hafi sennilega bara getað sofið í tíu tíma frá fimmtudegi til sunnudags því það var fullt prógramm allan tímann.

Það var hrikalega heitt í Róm. Alveg rosalega. Örugglega 35 gráður eða meira. Ég var í stuttbuxum og hlýrabol og ég hélt að það myndi kvikna í mér. Þá leið mér eins og sönnum Íslendingi.

Sunnudagsnóttina fékk ég að sofa í fjóra tíma því ég þurfti að leggja af stað til Milano klukkan sjö um morguninn. Það var ekki nema níu tíma rútuferðalag, mjög áhugavert. Við erum fjórir Íslendingar hérna í Lombardia, svæðið í kring um Milano.

Þarna er Milano

Á endanum komumst við til Milano og ég fékk að hitta fósturfjölskylduna mína sem ég mun búa hjá í vetur. Þau búa í mjög fallegu húsi í úthverfi Milano sem heitir Rozzano. Húsið er í miðjunni á litlum skógi, mjög kósý. Foreldrar mínir hér eru Alberto og Maria. Ég á tvær systur. Önnur heitir Irene og er í Bandaríkjunum sem skiptinemi, hin heitir Sofia og er 11 ára.

Sæta húsið mitt!

Fjölskyldan mín vill allt fyrir mig gera. Þegar ég kom hingað létu þau við mig eins og ég væri prinsessa. Það var gaman. Herbergið mitt er mjög fínt. Ég hef rúm, náttborð, skrifborð, tölvu, hljómborð, nylon strengja gítar, rafmagnsgítar (sem ég mun líklega ekkert spila á) og svo tók ég með mér elskulega gítarinn minn. Hann mátti ekki verða eftir.

Smá mynd af sæta

Það tala allir hér mjög lélega ensku. Ég er búin að hitta einn ítala sem talar ágætis ensku og það er enskukennarinn minn. Fósturpabbi minn elskar að tala ensku. Hann er aðeins betri en fósturmamma mín en hann talar alls ekki góða ensku. Það fyndna er að hann er alltaf að leiðrétta fósturmömmu mína ef hún segir eitthvað vitlaust og ég hef alveg heyrt hann leiðrétta hana vitlaust. Jæja, það er hægt að hlægja af því. Hann er alveg súper hress. ALLTAF. Hann fer alltaf að sofa klukkan tíu á kvöldin og vaknar klukkan fimm á morgnana. Hann talar mjög mikið og grínast mjög mikið. Fósturmamma mín er aðeins rólegri en hún hlær alltaf jafn mikið af bröndurum hans. Matartímarnir eru mjög skemmtilegir. Fósturpabbi minn er alltaf með hálfgert leikrit á matartímum, með alla sína brandara.

Hann sagðist vera besti pizzugerðarmaður í heimi. Hann var
líka að reyna að líta út fyrir að vera mjög massaður á þessari mynd.

Það má kannski telja konuna sem þrífur húsið með sem fjölskyldumeðlim. Hún kemur einu sinni í viku og þrífur allt húsið! Skúrar, ryksugar, býr um rúmin, þrífur klósettin, eldhúsið, nefndu það!

Svona fínt bjó hún um rúmið mitt!

Okei, það sem ég er búin að borða: pasta, pasta, salat, pizza, salat, hamborgari, pasta, salat, pizza og pasta. Ætti svo sem ekki að koma neinum á óvart. Og veðrið.. það er búið að vera yndislegt. Nema í dag var mikil rigning og þrumur og eldingar. Samt gaman.

Ég byrjaði svo í skólanum í dag. Ég held við séum 17 í bekknum, sex stelpur og 11 strákar! Þau eru öll mjög vinaleg og almennileg. Ég skildi ekki mikið en það hefur samt komið mér á óvart hvað ég skil alveg slatta í ítölsku og bara búin að vera hérna í fimm daga. Stundum næ ég alveg alveg heilum setningum. En bara stundum.

En þá er það bara næst á dagskrá að setja ítölskuna á fullt. Læra og læra og læra ný orð og reyna að hlusta og skilja! Þangað til næst, ciao!