Leiðin er hálfnuð!

Ég man hvað ég var spennt þegar ég var að fara að skrifa fyrsta bloggið mitt. Það var svo gaman að segja frá öllu og allt svo spennandi. Þegar ég kom fyrst í miðbæ Mílanó vissi ég ekki einu sinni hvert ég ætti að horfa, hvernig ég ætti að snúa mér eða hvað ég ætti að vera að hugsa. Ég hafði aldrei séð neitt jafn rosalegt. Ég ætlaði ekki að trúa mínum eigin augum þegar ég fékk að sjá Duomo, La Galleria Vittorio Emanuele og La Scala. Erfiðast af öllu saman var samt að trúa að þetta allt saman væri byggt af mannfólkinu. Þetta eru ekki bara byggingar, þetta eru algjör listaverk.
Nú er allt orðið svo venjulegt og hversdagslegt að mér finnst ekkert vera frásögu færandi þannig séð. Það er orðið ótrúlega venjulegt að fara í ítalskan skóla, tala ítölsku allan daginn, fara í miðbæinn og sjá allar þessar rosalegu ítölsku byggingar, fara í H&M, Bershka og Kiko Milano og vera úti án þess að eiga á þeirri hættu að detta á rassinn í hálkunni eða geta ekki andað útaf of miklum vindi.

Það má í raun segja að þegar horft er yfir allan mannfjöldann í miðbænum sé hægt að skipta fólkinu í tvennt. Annars vegar fólk sem stendur og dáist af öllum bænum og er greinilega að njóta þess til hins ítrasta - og hins vegar fólk sem er ekki einu sinni að eyða tímanum sínum í að líta í kring um sig. Það er að segja ferðamenn annars vegar og íbúar borgarinnar hinsvegar.
Þó ég telji mig vera orðin ein af íbúum borgarinnar þar sem ég dáist ekki af öllu í þau mörgu skipti sem ég fer niður í miðbæ, þá er alltaf ákveðinn sjarmur við það að koma þangað og alltaf finnst mér það gaman. Alltaf þegar ég fer í miðbæinn veit ég að ég á svo sannarlega eftir að sakna Mílanó.

Ég get með sanni sagt að ég hafi verið heppin að fá það tækifæri að fara út sem skiptinemi, og enn heppnari að lenda í borg eins og Mílanó. Heppin að fá tækifæri til þess að læra annað tungumál og fá aðra sýn á heiminn. Heppin að eignast marga mjög góða vini frá löndum heimsins sem ég þarf, hvort sem ég vil trúa því eða ekki, á endanum að kveðja - og suma kannski fyrir fullt og allt.
Eftir þessa reynslu er ég vissum að ég mun ekki líta á heiminn sömu augum og áður. Enda er hann mikið minni en margt fólk þorir að trúa og við, íbúar heimsins, ekki svo ólík eftir allt saman.

Ótrúlegt en satt þá er leiðin hálfnuð. Fimm mánuðir eru liðnir og fimm eftir. Tíminn hefur liðið svo hratt undanfarna daga að mér finnst ég ekki gera annað vakna og eftir tíu mínútur er ég farin að sofa aftur.

En ef við komum okkur að hinu ítalska lífi hér þá hef ég bara verið að lifa lífinu eins og prinsessa, fara á kaffihús og út að borða með vinum mínum. Þann 21. janúar var síðasti ítölskutíminn sem ég er að taka utan skóla. Við skiptinemarnir höfum verið að taka ítölskutíma síðan við komum hingað og ákváðum að hafa smá veislu í seinasta ítölskutímanum. Allir komu með eitthvað gott að borða og ég bakaði köku.

Við allir ársskiptinemarnir í Mílanó með Önnu (ítölskukennara), Emily og Rubiu sem voru hér í tvo mánuði.

Ég og Polasky (aka Pauline)

Þann 25. janúar fór ég út að borða með öllum skiptinemunum í Mílanó til þess að kveðja Emily frá Ástralíu. Hún var hér í tveggja mánaða prógrammi og var að fara heim.

Loksins kláraði ég svo málverkið mitt og byrjaði á nýju.

Gamla málverkið klárað!

Byrjuð á nýja málverkinu!

Svo fór ég með skólanum mínum að sjá sýningu sem heitir Body Worlds. Þetta er sem sagt safn sem er, án gríns, að sýna alvöru líkama. Það eru sem sagt lík sem eru tekin og notuð í þessa sýningu. Þar var verið að sýna alvöru vöðva, alvöru lungu, bein og alvöru manneskjur án skinns í allskonar stellingum.

Noemi og ég á leiðinni á Body Worlds

Það var tekin ein helgi þar sem það var bara töluð íslenska! Selma vinkona mín frá Bolzano kom í heimsókn yfir helgi. Við fórum á langþráða David Guetta tónleika sem var svaka stuð.

Selma og ég

David Guetta!

Laugardeginum var bara eytt í að versla svo það var enginn tími til þess að taka myndir. Á sunnudeginum fórum við Selma upp í dómkirkjuna en ég hef aldrei komið þangað áður. Það var ótrúlega fallegt því þar getur maður séð yfir alla borgina. Við vorum heppnar með veður. Það var alveg heiðskýrt svo það sást líka í Alpana.

Útsýnið úr Duomo

Sunnudagurinn var heldur ekkert leiðinlegur. Ég fór með nokkrum vinum mínum á fótboltaleik á San Siro. Þar spiluðu AC Milan á móti Udinese. Það skemmdi ekki fyrir að Balotelli var að spila sinn fyrsta leik með AC Milan, byrjaði inná og skoraði bæði mörkin í leiknum.

Í gær kvöddum við Rubiu frá Malasíu. Hún var líka hér í tveggja mánaða prógrammi og fer á morgun heim til Malasíu. Hennar verður sárt saknað!

Ég, Marine og Pauline að vera eðlilegar.

Ákváðum að fara með Rubiu upp í Duomo því hún hafði aldrei komið þangað.

Ileana, ég, Rubia og Marine!

Fimm mánuðir með þessum!

Ég, Marine, Pauline og Rubia uppi í Duomo.

Í vikunni fékk ég það staðfest að ég fer til Sikileyjar þann 7. - 14. apríl á stað sem heitir Marsala og er víst rosa fallegur staður. Það verður heldur ekki leiðinlegt að ég er að fara þangað með góðri vinkonu minni, Pauline. Við pöntuðum flug í gær og ég get varla beðið!

Þá hef ég ekki frá meiru að segja í bili, nema það að ég ætla að halda áfram að hafa endalaust gaman og vona að þið gerið það líka.
CIAO!