Ítalía - norður og suður

Þótt Ítalía sé eitt land þá er munurinn á suður-Ítalíu og norður-Ítalíu meiri en fólk gæti ímyndað sér.

Þann 7. apríl fékk ég það tækifæri að skoða Ítalíu nánar með því að velja einn stað sem mig langaði að heimsækja í viku. Eftir klukkutíma flug frá Mílanó sem er staðsett á norður-Ítalíu, var eins og ég væri komin hinum megin á hnöttin. Þó var það bara Sikiley sem ég var að heimsækja.

Sikiley er eyja alveg syðst á Ítalíu. Á kortinu hér fyrir neðan sést hvar Mílanó er (Milano, alveg nyrst) og svo Sikiley (Sicilia, eyjan við tánna á Ítalíu)

Ég fékk að búa hjá yndislegri fjölskyldu í borginni Mazara Del Vallo í heila viku. Borgin er sá hluti Ítalíu sem er nærstur Afríku og er beint á móti Túnis.
Fjölskyldan mín var vægast sagt frábær. Þar fékk ég að eiga þrjú systkini öll á mínum aldri, eina systur og tvo bræður.

Þessari viku eyddi ég með níu öðrum skiptinemum, sem eru hér á Ítalíu í ár eins og ég og koma víðsvegar að frá Ítalíu. Ég eignaðist helling af vinum frá mörgum löndum jafnt sem ég eignaðist Sikileyska vini. Veðrið var voða gott allan tímann. Við skoðuðum allt sem hægt var að skoða, fórum í ferð til Palermo sem er nokkurskonar höfuðstaður Sikileyjar, við heimsóttum mjög fallega eyju sem heitir Mozia og einn dag fórum við meira að segja á ströndina í sólbað.

 En fólkið, menningin og landslagið á suður-Ítalíu er allt annað en það sem ég er vön á norður-Ítalíu.

Í fyrsta lagi eru allir pínu litlir þarna. Mér hefur aldrei liðið svona hávaxnari áður. Ætli meðalstærð fólks þarna sé ekki um 1,50 cm að öllu gamni sleppt. En fólkið þarna er rólegt, hlýtt og gestrisið. Það var auðvelt að kynnast fólkinu og allir tóku manni opnum örmum. Aftur á móti er þetta mikið tilfinningafólk sem hikar ekkert við það að láta vita ef það er í vondu skapi eða óánægt með eitthvað, öskrar þegar því langar að öskra, grætur þegar því langar að gráta og hlær þegar það vill hlægja. Sama hvað fólkið þarna gerir þá er það engin skömm. Allar tilfinningar eru samþykktar.
Á norður Ítalíu er fólk frekar kalt í samskiptum, jafnvel kaldara en íslendingar. Hér í Mílanó finn ég ekki fyrir mikilli gestrisni eins og á veitingastöðum eða í búðum.

Jafnvel menningin er allt önnur en á norður-Ítalíu. Hún er dálítið smituð af Afrískri menningu. Þarna borða þau mikinn fisk, ávexti, auðvitað líka pasta og pizzur, og kúskús er alveg það mikilvægasta.
Á meðan við hér í Mílanó borðum mikið af hrísgrjónum en minna af fiski.

Landslagið er gullfallegt! Enda var allt í blóma þegar ég kom þar sem veðrið þarna er yfirleitt þremur vikum á undan en í norðri. Þarna var meira dreifbýli og meiri náttúra. Á norður-Ítalíu er búið mjög þétt, náttúran orðin lítil og í staðin eru hús og verksmiðjur hvert sem þú ferð.

Ég vil meina að þarna hafi ég fengið að kynnast því sem ég hafði heyrt um Ítalíu. Þarna voru stereótýpurnar ef svo má segja.

Já og umferðin! Það var nú meira. Engin bílbelti og engar umferðarreglur. Það var mikið af þröngum götum og gatnamótum en lítið af biðskyldumerkjum eða umferðarljósum. Það var nú bara þannig að áður en einhver fór yfir gatnamót þá flautaði hann dálítið vel til að láta vita af sér án þess að hægja nokkuð á sér.

Systkini mín á Sikiley!

Á leið til Mozia

Mozia

Pete, vinkona mín frá Tælandi, og ég á ströndinni.

Á leiðinni upp í flugvél til Mílanó.

Tuuli og mig langaði ekkert heim.

En áður en ég fór í skiptivikuna til Sikileyjar fór ég í smá páskaferðalag með fjölskyldunni í Mílanó. Við heimsóttum Veneto svæðið. Þar fór ég til Verona og sá hinar frægu svalir Rómeós og Júlíu. Svo fórum við til Padova og á aðra staði og skoðuðum mjög svo glæsilega gamla kastala.

Verona

Svalir Rómeós og Júlíu

Veitingastaður sem við borðuðum á.

Rosa flottur kastali! 

Ég í rosa fallegum og stórum kastalagarði.

Nú er sumarið loks farið að láta sjá sig. Það er búið að vera svo heitt að ég hef bara verið í stuttbuxum og hlýrabol og er búin að fá rosa mikinn lit! Get ekki ímyndað mér hvernig ég verð þegar ég kem heim, örugglega svört!

Í dag fór ég á ljósmyndasýningu með ljósmyndir frá Íslandi! Það var ótrúlega gaman. Ég fór þangað með fósturfjölskyldu minni og útskýrði allt fyrir þeim. Nú langar þau rosa að koma til Íslands.

Nú styttist bara tíminn og rúmlega tveir mánuðir í að ég komi heim. Skólinn klárast eftir rúmlega mánuð og þá tekur bara við mánaðar sumarfrí sem verður yndislegt!

Ég ætla að reyna að vera duglegri að blogga það sem eftir er af dvölinni. Ég veit að ég er ekki búin að standa mig mjög vel síðustu tvo mánuði. Endilega skiljiði eftir smá komment svo ég sjái hverjir eru að lesa! Það er alltaf svo gaman!

Kveðja frá Ítalíu!