Ciao Italia!

Þá er ég búin að vera hér á Ítalíu í fimm daga!

Morguninn 7. september á Keflavíkurflugvelli

Eftir að hafa sofið í fjóra tíma, vaknað klukkan hálf fjögur um nóttina til að fara út á Keflavíkurflugvöl, flogið til Berlínar, beðið þar í sjö klukkutíma með hinum 11 skiptinemunum, flogið til Rómar og lent rétt eftir miðnætti á staðartíma komst ég loks til Ítalíu!

Til að byrja með fórum við á komunámskeið ásamt öllum skiptinemunum sem ætla að vera á Ítalíu næstu tíu mánuðina. Í heildina eru um 470 skiptinemar á Ítalíu sem koma frá ýmsum löndum. Námskeiðið snerist um það að undirbúa okkur fyrir dvölina. Þar voru sjálfboðaliðar, fyrrverandi skiptinemar, sem sögðu okkur ýmislegt sem mun líklega nýtast okkur. Það var mjög gaman á þessu námskeiði þó ég hafi sennilega bara getað sofið í tíu tíma frá fimmtudegi til sunnudags því það var fullt prógramm allan tímann.

Það var hrikalega heitt í Róm. Alveg rosalega. Örugglega 35 gráður eða meira. Ég var í stuttbuxum og hlýrabol og ég hélt að það myndi kvikna í mér. Þá leið mér eins og sönnum Íslendingi.

Sunnudagsnóttina fékk ég að sofa í fjóra tíma því ég þurfti að leggja af stað til Milano klukkan sjö um morguninn. Það var ekki nema níu tíma rútuferðalag, mjög áhugavert. Við erum fjórir Íslendingar hérna í Lombardia, svæðið í kring um Milano.

Þarna er Milano

Á endanum komumst við til Milano og ég fékk að hitta fósturfjölskylduna mína sem ég mun búa hjá í vetur. Þau búa í mjög fallegu húsi í úthverfi Milano sem heitir Rozzano. Húsið er í miðjunni á litlum skógi, mjög kósý. Foreldrar mínir hér eru Alberto og Maria. Ég á tvær systur. Önnur heitir Irene og er í Bandaríkjunum sem skiptinemi, hin heitir Sofia og er 11 ára.

Sæta húsið mitt!

Fjölskyldan mín vill allt fyrir mig gera. Þegar ég kom hingað létu þau við mig eins og ég væri prinsessa. Það var gaman. Herbergið mitt er mjög fínt. Ég hef rúm, náttborð, skrifborð, tölvu, hljómborð, nylon strengja gítar, rafmagnsgítar (sem ég mun líklega ekkert spila á) og svo tók ég með mér elskulega gítarinn minn. Hann mátti ekki verða eftir.

Smá mynd af sæta

Það tala allir hér mjög lélega ensku. Ég er búin að hitta einn ítala sem talar ágætis ensku og það er enskukennarinn minn. Fósturpabbi minn elskar að tala ensku. Hann er aðeins betri en fósturmamma mín en hann talar alls ekki góða ensku. Það fyndna er að hann er alltaf að leiðrétta fósturmömmu mína ef hún segir eitthvað vitlaust og ég hef alveg heyrt hann leiðrétta hana vitlaust. Jæja, það er hægt að hlægja af því. Hann er alveg súper hress. ALLTAF. Hann fer alltaf að sofa klukkan tíu á kvöldin og vaknar klukkan fimm á morgnana. Hann talar mjög mikið og grínast mjög mikið. Fósturmamma mín er aðeins rólegri en hún hlær alltaf jafn mikið af bröndurum hans. Matartímarnir eru mjög skemmtilegir. Fósturpabbi minn er alltaf með hálfgert leikrit á matartímum, með alla sína brandara.

Hann sagðist vera besti pizzugerðarmaður í heimi. Hann var
líka að reyna að líta út fyrir að vera mjög massaður á þessari mynd.

Það má kannski telja konuna sem þrífur húsið með sem fjölskyldumeðlim. Hún kemur einu sinni í viku og þrífur allt húsið! Skúrar, ryksugar, býr um rúmin, þrífur klósettin, eldhúsið, nefndu það!

Svona fínt bjó hún um rúmið mitt!

Okei, það sem ég er búin að borða: pasta, pasta, salat, pizza, salat, hamborgari, pasta, salat, pizza og pasta. Ætti svo sem ekki að koma neinum á óvart. Og veðrið.. það er búið að vera yndislegt. Nema í dag var mikil rigning og þrumur og eldingar. Samt gaman.

Ég byrjaði svo í skólanum í dag. Ég held við séum 17 í bekknum, sex stelpur og 11 strákar! Þau eru öll mjög vinaleg og almennileg. Ég skildi ekki mikið en það hefur samt komið mér á óvart hvað ég skil alveg slatta í ítölsku og bara búin að vera hérna í fimm daga. Stundum næ ég alveg alveg heilum setningum. En bara stundum.

En þá er það bara næst á dagskrá að setja ítölskuna á fullt. Læra og læra og læra ný orð og reyna að hlusta og skilja! Þangað til næst, ciao!